37 χρόνια μετά......

37 χρόνια μετά......

Είναι παραμονές Πρωτοχρονιάς, όταν δέχθηκα ένα τηλεφώνημα της πρώτης Μαμάς SOS Νικολίτσας. Με ενημέρωσε ότι 8 από τα πρώτα μας παιδιά, που μεγάλωσαν μαζί της στο Παιδικό Χωριό SOS της Βάρης, θέλουν να με επισκεφθούν.

Ένιωσα αμέσως μεγάλη χαρά και συγκίνηση, που τα παιδιά μας, μετά από τόσα χρόνια ήθελαν να με δουν και να βρεθούν λίγες ώρες μαζί μου. Έτσι συνάντησα αγόρια και κορίτσια, που σήμερα είναι ώριμοι άντρες και γυναίκες πια, έχουν τελειώσει τις σπουδές τους και είναι πλέον ενεργά μέλη της κοινωνίας.

Δεν μπορώ να περιγράψω το τι ένιωσα βλέποντας τον Θόδωρο, ο οποίος όταν ήταν μικρός μου ζητούσε «καότσι» για να γίνει κηπουρός. Σήμερα διπλωματούχος μηχανικός του Πολυτεχνείου είναι καθηγητής σε λύκειο. Τον Γιώργο 18 μηνών να τον ταϊζω στην αγκαλιά μου, σημερινό σεφ μαζί με τον Μανώλη δίπλα του ως συνεργάτη.

Τα δε κορίτσια με τα πτυχία τους και τις δουλειές τους. Η έκπληξή μου ήταν η Μανώλια με την 19 μηνών κόρη της να συμπληρώνει την ευτυχία όλων μας. Όση ώρα περάσαμε μαζί ανατρέξαμε στα διάφορα περιστατικά, θυμηθήκαμε στιγμες, που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο σπίτι της Βάρης.

Μέσα στις ευχές για καλή καινούργια χρονιά, τους τόνισα ότι ήταν τυχεροί που μεγάλωσαν μαζί και είχαν την Νικολίτσα για Μαμά τους. Αυθόρμητα όλοι μαζί είπαν «αυτό να λέγεται κάθε μέρα».

Εύχομαι η χρονιά αυτή να είναι χαρούμενη και δημιουργική για όλους μας και όλα τα παιδιά του κόσμου να μεγαλώνουν με αγάπη και φροντίδα μέσα σε μία οικογένεια.

Σεμίραμις Μαυροπούλου




Φωτογραφίες

37 χρόνια μετά......

επιστροφή